Dzieci, stójcie prosto!
Przygotujcie się!
Dzieci! Spokój!
Dzieci w ostatnim rzędzie, stójcie prosto!
Wy tam,przestańcie się kłocić!
Pewnego dnia pani zadała nam dziwny temat wypracowania
Opisz, kim zostaniesz w przyszłości.
Mikołajek, to nie jest trudne.
Jest,jak się nie wie, kim chce się zostać.
Inni to wiedzą.
Na przykład Alcest chce zostać ministrem.
To mój najlepszy kolega. Grubas, który cały czas je.
To jest golonka, to karkówka, tam to mostek, a to jest ryj.
Mowią, że jest niedobry, ale jest dobry.
To, co go pociąga w zawodzie ministra...
to częste przyjęcia.
W Sylwestra będzie u nas babcia, ciocia i wujek.
A u nas będzie biała kiełbasa, indyk i kasztany.
Gotfryd będzie pracował ze swoim ojcem.
Gotfryd mieszka w dużym domu z dużym ogrodem.
Ma tam nawet basen.
Jego tata jest bardzo bogaty i kupuje mu wszystko, co tylko chce. A Gotfryd najbardziej lubi się przebierać.
Jego tata dużo pracuje, więc to lokaj Albert się nim zajmuje.
A to jest Kleofas.
Uwielbia rowery.
To super szybki rower wyścigowy.
To po co ta torba?
Żeby super szybko robić zakupy.
Jego marzeniem jest zostać kolarzem.
Kleofas! O czym mówiłam?
Jest najsłabszy w klasie.
- O rusztowaniach?... - A co jest rusztowanie?
Coś, co się smaży na ruszcie?...
Do kąta.
Zawsze jak pani go odpytuje, dostaje karę.
Jak przynosi dzienniczek do domu, ma zakaz deseru i telewizji.
A dyrektor szkoły mu powtarza:
Rodzice wypruwają z siebie żyły, żeby ci dać wykształcenie, a ty tak się odwdzięczasz.
Rozdanie dzienniczków nie jest wesołe dla żadnego z nas.
Mikołaj. Uczeń żywy, często roztargniony,stać go na więcej.
Jedyny, który się nie boi to Euzebiusz.
Euzebiusz, bije się z kolegami, kilka dobrych ocen z wf-u.
Tata nigdy na mnie nie krzyczy. Wiesz dlaczego?
Bo patrzę mu prosto w oczy, właśnie tak.
I potem podpisuje mi dzienniczek.
Ty nicponiu! Nie ma deseru! Marsz do łóżka!
Chyba nie popatrzył tacie w oczy jak należy.
Euzebiusz chciałby w przyszłości zostać bandytą.
Bandydata to żaden zawód!
Jest! Jakby nie było bandytów, nie byłoby policjantów.
I twój tata nie miałby pracy i mieszkałbyś w szałasie!
W takim śmierdzącym szałasie!
Rufus chce zostać policjantem, jak jego ojciec.
Ale jest pierwszy do rozrabiania.
Chłopaki, zgadnijcie co to za potwór!
Frankenstein! Mumia! Wilkołak!
To moja ciocia!
Nie, to Rosół!
Rosół to nasz opiekun.
Mówimy tak na niego, bo wciąż mówi:
Spójrz mi w oczy.
a na rosole są oka.
Na początku nie wiedziałem o co chodzi, ale starsze chłopaki mi wyjaśnili.
Rosół lubi zadawać przepisywanie zdań.
Przepiszesz 100 razy : "Nie będę szydził z opiekuna używając określeń, nie mających odzwierciedlenia w rzeczywistości".
Jedynym, któremu się to nie zdarza, to Ananiasz.
To najlepszy uczeń i pupilek naszej pani. No i straszny skarżypyta, wstrętna pluskwa!
A oni rozmawiają!
Nie lubimy go, ale nie możemy go pobić, bo ma okulary.
Nie możecie mnie bić, noszę okulary.
Nie mogliśmy się dowiedzieć, kim chciałby być w przyszłości.
A on przepisuje!
Tata w moim wieku miał już dużo wymarzonych zawodów.
Powtarza, że gdyby nie ślub z mamą, zostałby mistrzem piłki nożnej.
Albo mistrzem w pływaniu.
A nawet... - Mistrzem w kolarstwie.
Chyba mistrzem w bajkopisarstwie, to na pewno.
To nasz sąsiad, pan Bledurt.
- Nie masz nic do roboty, oprócz podsłuchiwania ? - Nie podsłuchuję, słyszę. Jak zresztą wszyscy w dzielnicy.
- Lepiej uważaj. - Już się boję.
Lubią się kłócić.
A co to za sport "bajkopisarstwo" ?
A to moja mama.
To pewne, że mama zawsze chciała zostać mamą.
Nie wyobrażam sobie, żeby robiła coś innego.
Przestraszyłeś mnie.
Już wiem, dlaczego nie wiem, kim chcę zostać w przyszłości.
Bo mam fajne życie i nie chcę, żeby się zmieniało.
Kto opowie mi historię Tomcia Palucha?
- Euzebiusz. - Jest mały...
I co jeszcze?
Rufus?
Wykorzystuje, że jest mały, aby kraść i napadać.
Nie do końca.
Alcest.
Nie chce jeść, więc jest chudy.
Nie całkiem.
Mikołaj.
Proszę pani...
Dobrze, więc Ananiasz.
Tomcio Paluch tak się nazywał, bo był mały jak kciuk.
Był najmłodszym synem biednego drwala,który nie miał pieniędzy
na wyżywienie dzieci, więc postanowił je zostawić w lesie.
Gratulacje, Joachim.
- Podaj dalej! Joachim ma braciszka. - Cisza!
Co ty robisz?
Spałem, kiedy obudził mnie tata. Był ubrany i nieogolony
i powiedział, że w nocy urodził mi się braciszek.
A potem?
Potem pojechaliśmy do mamy, była w łóżku w szpitalu
i była tak samo zadowolona, jak tata. A obok niej...
leżał mój brat.
- Po tobie nie widać zadowolenia. - A z czego być zadowolonym?
Cały czas krzyczy, a jak ja nieraz krzyknę w domu to tata mówi, że jestem bałwan i że mu pękają uszy.
A on może sobie krzyczeć, ile chce.
- A jaki jest na wielkość? - Taki.
To musisz trzymać wyżej zabawki.
- Na pewno będziesz musiał dzielić z nim pokój. - To mój pokój!
- Trzymajcie go w ogrodzie. - Nie mamy ogrodu.
To zbudujcie!
Lepiej w garażu, tam trzymamy psa.
Chciałem rower, a nie brata.
Masz przechlapane, zje ci wszystkie cukierki.
A jak się poskarżysz, rodzice powiedzą, że jesteś zazdrosny i będziesz miał karę.
Może to ciebie wsadzą do garażu.
Masz przechlapane.
Niczego nie podejrzewałeś?
Nie, ale ostatnio tata był dziwny.
Jak to dziwny?
Był jakiś miły dla mamy. Na przykład nosił siatki z zakupami.
Mówił mamie : "Zostaw to kochanie, nie męcz się".
A raz nawet wyrzucił śmieci, bez narzekania. A to rzadko się zdarza.
Mamo?
Jak się robi dzieci?
O spójrz, tata wrócił.
Niespodzianka!
Dla Mikołajka, który ma tak pracowitego tatę. Roger Moucheboume.
Pan Moucheboume to szef taty.
Czy widział Pan list, który zostawiłem u sekretarki?
Jaki list?
Ten z prośbą o podwyżkę, rozmawialiśmy już...
Porozmawiamy o tym później. Aha, mam prośbę o przysługę.
Rodzice często się o to kłócą.
Wykorzystuje cię, a ty się dajesz!
Rzucę to wszystko w diabły, zadowolona?
-Pakuj się, będziemy mieszkać w przyczepie. -Super! Idę się pakować!
Rodzice często się kłócą.
Dlaczego nie zamówiłeś dostawy?
Bo to 50 franków więcej. Gdzie postawić?
-Co nam z tej podwyżki, skoro nadal żyjemy jak biedaki. -Jeszcze jej nie dostałem!
- Jak to ?... Myślałam, że ... - To nic pewnego. Postawić go na stole?
Nie powinniśmy kupować telewizora. Nie spłaciliśmy jeszcze samochodu.
Chcesz, to go oddam! Co mam w końcu z nim zrobić ?!
Nie wywieraj na mnie presji, nie zniosę tego!
Wszystko jednak dobrze się kończy.
Tam go postaw.
Prawie zawsze...
-Mikołaj. -Tak?
-Nie żeń się. -Dobrze.
Napiszemy panu Moucheboume kilka słów z podziękowaniem.
Drogi Panie... Nie... Drogi Panie Moucheboume... Nie...
Mój Drogi Panie Moucheboume... Czekaj...
Kochanie! Drogi Panie Moucheboume czy Mój Drogi Panie Moucheboume?
Nie krzycz i tak nic nie słyszę!
Drogi Panie, Drogi Panie Moucheboume czy Mój Drogi Panie Moucheboume?
Drogi Panie Moucheboume.
-To trochę za poufałe. Drogi Panie jest lepiej. -Skoro wiesz, po co pytasz.
Pisz: "Drogi Panie " i od nowej linii.
Sprawiło mi niespodziankę ... Z przyjemnością... Nie... Z radością...
Sprawiło mi dużą niespodziankę ... Nie... ogromną niespodziankę..
A dlaczego nie od razu potwornie wielką??
Dużą niespodziankę sprawiło mi otrzymanie pięknego prezentu... nie..
Fajnego prezentu?
Nie, wspaniałego prezentu...
Mały ma rację, "fajny" brzmi naturalniej.
Możemy skończyć ten list?
Tego pięknego prezentu, kropka.
Z poważaniem... Nie... Łączę wyrazy poważania...
"Z wyrazami poważania" czy "Łączę wyrazy poważania"?
Napisz "z wyrazami poważania ".
Mikołaj!
Przestań!
Nigdy nie dostanę tej podwyżki.
A może zaprosimy państwo Moucheboume na kolację?
Może zmieni o tobie zdanie?
...A raz nawet wyrzucił śmieci, bez narzekania...
...A to rzadko się zdarza...
- Zajmę się tym. -Kochanie, jak miło...
-Gdzie są filiżanki? - Już idę !
-Nie, nie ma problemu! - Nie znajdziesz, kochany !
-Będę miał braciszka! -Kiedy?
Nie wiem, ale jest tak samo, jak opowiadał Joachim.
A gdzie on wogóle jest?
Dzieci!
Dziś rano nie ma lekcji, będziecie badani przez lekarzy.
-Nie ma Joachima. -Jego rodzice mnie zawiadomili.
Proszę za mną, tylko po cichu.
Podejrzana ta sprawa z Joachimem.
To pewnie przez jego brata.
Może rodzice się go pozbyli i zostawili w lesie jak Tomcia Palucha.
I jak? Bolało?
Strasznie.
Musieli nas przywiązać.
Ja nie chcę iść! Chcę do mamy!
Jeśli dasz się przebadać, przepytam cię z arytmetyki.
Z ułamków?
Będzie dobrze, idziemy.
Pokażę ci ilustracje, a ty mi powiesz, co one ci przypominają.
Co tu widzisz?
Samochód mojego taty.
Statek mojego taty.
Samolot mojego taty.
Kaszlnij.
Słucham cię.
Nie nauczyłem się...
Powiedz mi tylko o czym myślisz.
To musi być jakaś data?
Data... Widzisz datę?...
Ja nie wiem...
Data...
A tu?
To nie ja.
To nie ty.... Dobrze...
Gdzie idziesz?
To niesprawiedliwe, to nie ja zrobiłem te plamy!
Zdejmij okulary i przeczytaj.
Powiedziałem, żebyś zdjął okulary!
A tu też coś związane z twoim tatą?
Nie, to płaszcz mojej mamy.
Ale to tata go kupił.
Następny.
Bez kanapki, bo wskaże złą wagę.
To mały chłopiec, który znajduje ziarenko i je zasadza.
Ziarenko rośnie i zamienia się w małego dzidziusia, który zaczyna rosnąć i rosnąć
aż staje się olbrzymem, potem łapie małego chłopca i zjada go na surowo.
No i poszedłem do niego i mówię: "Czy nie przyszliby Państwo do nas na kolację"
- I co on na to? - "Świetny pomysł! Porozmawiam z żoną i ustalimy datę".
Ale się cieszę, kochanie.
Ale powiedz, jakim typem kobiety jest pani Moucheboume?
Nie wiem, pewnie typ żony szefa.
- Ale raczej wyrafinowana, czy... -Nie wiem, nigdy jej nie widziałem.
Jak już tu będzie, wszystko musi być idealnie.
A Mikołajek? Co z nim zrobimy? Zostanie z nami?
Nie, to wykluczone.
Nie jesz?
Musisz zebrać siły.
A co powiecie na wycieczkę do lasu w weekend?
Musisz się podlizywać, jak Ananiasz.
Ma rację. Kup mamie jakiś prezent, na przykład salami albo szynkę
i jak zobaczy że jesteś taki fajny, to cię nie zostawi.
Trzeba kupić bukiet, tak robi mój tata, jak mama się gniewa i zawsze działa.
Ale ja mam tylko trzy franki.
W czym mogę wam pomóc?
-Chciałbym kupić kwiaty dla mamy. -To bardzo miłe. Szczęściara z niej.
To dlatego, żeby go nie zostawiła w lesie.
-Ile kosztują te róże? -3 franki.
Biorę!
3 franki za sztukę...
-Pożyczysz mi? Oddam jak dostanę kieszonkowe. -Zostało mi tylko na kupienie deseru.
-A ty? -Nie mam.
-Raczej nie chcesz. -No i co z tego? To moje pieniądze!
-Chciwus! - Sam jesteś chciwus!
Masz szczęście, że trzymam kwiaty, bo bym cię walnął!
Spokój!
Jak chcesz, to ci je potrzymam.
Ty morderco!
Co za piękny kwiatek!
Kleofas miał rację. Taktyka podlizywania zadziałała . W kolejne dni robiłem wszystko, żeby przypodobać się mamie.
Zgodziłem się nawet na założenie garnituru, w którym wyglądam jak klaun. Założyłem go na obiad do pani Courteplaque.
Mikołajek sam zaproponował, że przyjdzie.
Daj buziaka, kochanie.
O, jest Jadwinia!
To Jadwinia.
Jest piękna, ale to dziewczyna, a dziewczyny to nic ciekawego.
Zabierz Mikołajka do twojego pokoju.
W co się pobawimy?
Może w pielęgniarkę. Będziemy udawać, że jest wojna i że jesteś ranny.
A ja cię wyleczę i ocalę, mimo niebezpieczeństwa.
To wolę pograć w karty.
A w co umiesz grać?
- W wojnę. - Znam lepszą grę.
Gra Jadwini była bardzo skomplikowana. Na przykład mogła zaglądać mi w karty i wymieniać je na swoje.
A ja nie mogłem.
Karty miały też inne wartości, niż zazwyczaj. Niekiedy trójka Jadwini była wyższa od mojego króla.
-Ale.. - Że co?
Na dodatek były kary za przegraną.
Ale to tylko ja przegrywałem.
- To się klei. - Nie ruszaj się!
A potem przyszły koleżanki Jadwini.
Witajcie!
Zaczęliśmy fajnie się bawić.
Ale w pewnej chwili...
pomyślałem, że być może będę musiał zmienić szkołę.
Cześć Mikołaj.
Do zobaczenia Mikołaj.
Do widzenia Mikołaj.
No to cześć.
Do widzenia Jadwiniu. Spędziłem miłe popołudnie , jesteś bardzo ładna i mam nadzieję, że niedługo się zobaczymy.
A tak naprawdę to chyba powiedziałem...
Jestem z ciebie dumna.
Mama była bardzo zadowolona.
Ale to nie wystarczyło...
A jutro jedziemy na spacer do lasu.
Co ty robisz? Otwórz.
No dalej, otwórz.
Natychmiast otwórz te drzwi!
Przestań krzyczeć! Przestraszysz go!
To ja, mama. Otwórz Mikołajek.
Synku, nie wygłupiaj się. Jak wrócimy do domu, jeśli nie otworzysz?
Rodzice kłocili się przez całe popołudnie.
Czułem, że mama jeszcze się waha, żeby mnie porzucić.
Ale wiedziałem, że tata w końcu ją przekona.
Stworzymy sekretną bandę, żeby pomóc Mikołajkowi.
A co to jest?
To kiedy bohaterowie się jednoczą, żeby pomagać. A nasza banda będzie się nazywać...
mściciele!
-Bedziemy mieć kwaterę. - Super, ale potrzebne nam sekretne hasło.
Nieposkromiona odwaga!
Tylko ci, którzy je znają, mogą wejść!
Dzieci, zbiórka!
Usprawiedliwienie od moich rodziców.
PROSZEM USPRAFIEDLIWIĆ NASZEGO SYNA ZA NIEODROBIENIEM LEKCJI
Kto ci to pisał?
TATA
Proszę pani!
-Jeśli ktoś dobrze nie widzi jabłka, może podejść bliżej? -Oczywiście.
Siadać!
Wstać.
Siadać.
Z przyjemnością informuję, że minister szkolnictwa we własnej osobie odwiedzi naszą szkołę..
Liczę na was, żeby wizyta ta zostawiła mu niezapomniane wrażenie.
Zwracam się więc do waszej pani,
aby razem z wami przygotowała przedstawienie, które stanowić będzie kulturę pedagogiczną
i pozwoli na lepszą ocenę szkoły.
Pomysł przedstawienia niezbyt się spodobał naszej pani. Już kiedyś próbowała z nami przygotować
najpierw sztukę teatralną....
Najpierw zebry, a potem krokodyle.
Gotfryd, a co to za przebranie?
Potem defiladę...
W prawo!
a nawet chór.
Ale nigdy nic z tego nie wyszło.
Przykro mi, nie ma szans.
Bo chodzi o to, że... możemy mieć duże opóźnienie...
To niech recytują wiersze, na pewno się uczyli wierszy...
No tak...
-Kruk i lis. -Idealnie.
Może ty, młodzieńcze. Powiedz mi wiersz "Kruk i lis".
Nie znam na pamięć, wiem tylko że był o kruku, który trzymał w dziobie ser roquefort.
Wcale nie, to był camembert.
Kruk nie mógł trzymać sera camembert, bo z niego się leje i brzydko pachnie.
Dość tego!
Spokój!
Wracajcie do rysowania.
- Hasło. -Nieposkromiona odwaga.
Hasło.
Straszna odwaga.
Hasło, albo nie wejdziesz.
Wielka odwaga?
Fajna odwaga?
-Musimy wybrać wodza, proponuję siebie. -A dlaczego ty?
- Bo wódz musi być najlepiej ubrany, jak ja. - Wódz musi być najsilniejszy!
-Musi być najstarszy, jak ja! - Najstarszy jest Kleofas, bo powtarzał rok w żłobku!
Nie musimy tu przychodzić, żeby się kłócić! Od tego jest szkoła !
Chwileczkę.
Proszę pana...
To minister, chce ustalić datę spotkania.
Niech pani znajdzie tu wolny termin na następny miesiąc.
Koszule są gotowe.
Wypastowałem też panu buty.
Słyszałeś co powiedziałam ?
Powiedziałam, że zmieniłam zdanie. Nie chcę tej kolacji z Moucheboume.
Dlaczego?
Bo nie mam sukienki, biżuterii i nie umiem prowadzić auta.
-O co chodzi kochanie? -To, że nie chcę wyjść na niezdarę przed panią Moucheboume.
Jak to na niezdarę?
Myślisz, że jej mąż musi ją zawozić do fryzjera? Albo że jeździ autobusem?
Bo umie prowadzić auto, a ja nie.
Logiczne...
Myślisz, że ona ma tylko jedną starą sukienkę wyjściową? Raczej nie. A ja tak.
Masz tę pistacjową sukienkę, którą kupowałaś na 60-te urodziny wujka...
-Zawsze tylko ją zakładam! -Ależ nie zawsze...
Ale jednak często...
Myślisz, że ona rozmawia tylko o domu i rodzinie? Nie! Bo to kobieta nowoczesna!
Jest błyskotliwa i niezależna, a ja siedzę tylko w kuchni! Nie licz na to, że będę się poniżać przez cały wieczór!
Wolę anulować zaproszenie.
Więc dobrze.
Moja żona nie będzie przez nikogo poniżana! Jutro wybierzesz sobie sukienkę.
- I biżuterię? - I biżuterię.
A nauczę się prowadzić samochód ?
Też.
Zajmij się swoim płotem.
Odwaga....
Niepo....
Niepokojąca!
Tak więc każdy jest wodzem własnej bandy, do której należą członkowie bandy ogólnej.
Na przykład Gotfryd jest wodzem swojej bandy, w której jest on, Euzebiusz, Rufus, Alcest i ja.
Rufus jest wodzem bandy,w której jest on, Euzebiusz,Kleofas i ja.
Euzebiusz jest wodzem bandy, w której jest Gottfryd, Rufus, Alcest i ja.
A ja jestem wodzem mojej bandy, w której jesteście wszyscy. Zgadzacie się?
Tak.
To co robimy teraz?
Wiem, posprzątamy twój dom!
Wysprzątamy go na błysk, a twoi rodzice będą tak zadowoleni, że na pewno cię zatrzymają!
Bądź grzeczny.
Wrócimy za dwie godziny, a nawet za półtorej, jeśli mama jest zdolna.
Co to miało znaczyć?
Mamy dwie godziny.
Jedź prosto, prosto, prosto, prosto, prosto...
Przestań! Sam sobie jedź, wszystko mi się myli!
Prosto!
Wszystkim się zdarza ponieść.
Nie mogłem się doczekać, żeby zobaczyć minę rodziców, gdy ujrzą tak wysprzątany dom.
Opłacę ci kurs prawa jazdy.
Zrozumiałem, że nie przekonam ich do zatrzymania mnie w domu.
Postanowiłem więc uciec.
Spakowałem najpotrzebniejsze rzeczy
i opuściłem dom.
Chciałem wyjechać jak najdalej. Do Chin albo do Arcachon.
Rodzice na pewną będą mnie żałować. Wrócę dopiero za kilka lat, jak zostanę bardzo bogatym kapitanem statku wojennego.
I wtedy zabiorę rodziców do kina, a wszyscy będą mówić :
Spójrzcie, Mikołaj jest taki bogaty, że zapłacił rodzicom bilety do kina, mimo że nie zawsze byli dla niego mili.
- Po prostu spękałeś. - Nie, przemyślałem to.
To nie ja powinnienem odejść. Byłem pierwszy, więc to dziecko powinno zniknąć.
Jak tylko się już pojawi, pozbędziemy się go.
-Ale jak? - Możemy go sprzedać Stowarzyszeniu Ochrony Zwierząt.
Głupku, oni kupują tylko zwierzęta.
Zostawimy go w dżungli i wychowają go wilki. Albert mi czytał podobną historię.
Dżungla jest za daleko. Trzeba go schować w szałasie i wychować w tajemnicy. Będziemy go karmić na zmianę.
Ja mogę tylko w dni wolne od szkoły. W inne dni nie mogę wychodzić.
- Ja też. - Jak ja, chyba że mam karę. A mam prawie cały czas.
Zostawimy mu jedzenie, jak my naszemu kotu.
Zwariowałeś? Dziecko to nie kot, trzeba je nakarmić.
Wszystko słyszałem.
Co słyszałeś wstrętna pluskwo?
Chcecie schować dziecko Mikołajka w szałasie w dżungli i dawać mu karmę dla kota.
Wszystko powiem i będziecie mieć straszną karę.
Chyba, że....
Co?
-Chyba, że bedę mógł wymyśleć pomysł na przedstawienie. -A co to za pomysł?
Wszystko przemyślałem, nie możemy sami pozbyć się dziecka.
Jak policja odkryje, że to my, będzie afera. Jedyne rozwiązanie to wynajęcie gangstera.
A gdzie znaleźć gangstera?
Proszę pana... Niech pan podejdzie...
Dziękuję, Ananiasz.
Kto mi powie nazwę rzeki, która przepływa przez Paryż?
Kleofas.
-Słyszałeś pytanie? - Rzeka, która przepływa przez Paryż?
Tak, jak się ona nazywa?
Kleofas.
-Mówiłeś mi, że płynąłeś statkiem w Paryżu? - Tak.
-A po jakiej rzece on płynął? - Po Sekwanie.
Uciekaj już.
Poezja skaldyczna funkcjonowała w Islandii i poruszała tematy aktualne, a szczególne miejsce zajmował poeta
Snorri Sturlon... Sterli ... Snoft...
- Nie mogę tego wymówić. - To nie mów.
Przepytujesz mnie, czy komentujesz?
Snorri Sturlusson.
Zastosowanie poezji skaldycznej to złożenie hołdu władcy, im bardziej kunsztowny wiersz, tym większy hołd, czyli dbałość o formę i stylistykę
Następne. O muzyce.
Wątpię, żeby Moucheboume chcieli rozmawiać o muzyce, po tym jak im opowiesz wszystko o poezji skaldycznej.
Mylisz się. Pani Moucheboume będzie zadowolona, że poznała osobę umiejącą utrzymać rozmowę na poziomie.
Styl barokowy?
Pochodzi od portugalskiego słowa barocco i oznacza perły o nieregularnym kształcie...
Chłopaki!
Spójrzcie!
Francis Leborgne!
To jego nam trzeba!
co znowu robicie nicponie? Za mną, natychmiast!
Wasza pani będzie przez kilka dni nieobecna. Będziecie mieć na razie lekcje z panią Navarrin.
Oto ona.
Geografia. Rzeki Francji.
Siadajcie.
Cisza!!!
Dzisiejszym tematem lekcj są rzeki.
Sprawdzę więc wasze wiadomości z tego zakresu.
Ale najpierw ktoś powiesi mapę. Któż się tym zajmie...
Siad!!!
To ja decyduję, kto powiesi mapę.
Ty tam. Jak się nazywasz?
Kleofas.
Wyglądasz na bardziej rozgarniętego. Powieś mapę.
Ależ... proszę pani...
Cisza!!!
Widzę, że mamy tu uparciucha. A ja takich łamię na pół!
Wyrażam się jasno?
Proszę mi opowiedzieć o Sekwanie.
Sekwana wypływa z Wyżyny Langres, jej długość wynosi 776 km i wpada do Kanału La Manche.
Dobrze. A ty?
Jej główne dopływy to Oise, Aube, Marna i Yonne.
Bardzo dobrze.
A ty wesołku?
Tak, ty. Co masz do powiedzenia o Sekwanie?
No i proszę! Do odpowiedzi nie jest chętny!
Do kąta! Oduczy cię to robienia pajaca.
Co z tobą?
Nie jest przyzwyczajony, proszę pani.
Pokażę mu.
Dziękuję, Klaudiusz.
- Nie ma tu nazwiska Gangster. - Poszukaj "Leborgne".
Jest!
WARSZTAT LEBORGNE
Francis Leborgne?
Chwila. Francis, do ciebie!
Zapytaj go, czy zajmie się też nową panią.
Francis Leborgne?
Tak, to ja.
-Chodzi o zabranie i wywiezienie. - A nie można tego załatwić na miejscu?
-Jak to na miejscu? - Zajmę się problemem na miejscu.
Chcemy tylko, żeby ktoś go zabrał.
Tylko zabrał... Dobre.... Ale zabranie i wywiezienie będzie nieźle kosztować.
Za wywiezienie kasuję minimum 500 franków.
Oddzwonię.
- I co powiedział? - Żąda 500 franków.
Wszyscy gangsterzy to oszuści.
A co robimy z nową panią?
Ależ te czekoladki są przeterminowane. Nie dotykaj ich, bo się zatrujesz.
Mam dla pani prezent.
To miłe. Dziękuję.
- Gosposia ? - Tak, chcę zatrudnić gosposię podczas kolacji.
Nie będę musiała co chwilę wstawać do kuchni. I będzie to zarazem bardziej stylowe.
Co do menu, myślałam o homarze w majonezie.
To za drogo! Wiesz ile to kosztuje?
80 franków za kilo!
Majonez to świetny pomysł, ale co do reszty...
Nie można czegoś prostszego ? Coś domowego?
Zrobię więc domowe kanapki z szynką i zjemy je przed telewizorem.
Spędziłem wiele nocy rozmyślając nad tym, skąd weźmiemy 500 franków na porwanie.
Aż pewnego dnia Gotfryd przyniósł do szkoły dziwną rzecz.
- Jak to działa? - Masz monetę?
Wybierasz cyfrę, na przykład 6. Kładziesz monetę na szóstce, a ja kręcę ruletką.
Przegrałeś.
Właśnie tak zarobimy 500 franków. Tylko trzeba dać grać dorosłym i zabierzemy im wszystkie pieniądze.
Co tu robicie? Gracie w ruletkę i w dodatku na pieniądze?! Brawo !
Rodzice was nie uczyli, że............
Konfiskuję tę żenującą grę. A wasi rodzice mają naprawdę świetne pomysły na prezenty.
Wracamy na lekcje.
Mam złą wiadomość. Wasza pani na zastępstwo zachorowała i dziś nie przyjdzie.
ZAMORDOWAŁ SWOJĄ NAUCZYCIELKĘ.
Sąd ogłosza pozwanego winnym.
W dodatku to obrzydliwa pluskwa.
Ananiasz, co się dzieje?
Nie można mnie bić, noszę okulary.
Więc jak mówiłem, pani Navarrin jest przeziębiona i dziś nie przyjdzie.
Macie więc grzecznie siedzieć w klasie, pod nadzorem jednego z uczniów.
Potrzebuję więc ucznia, któremu można zaufać.
A więc teraz lekcja arytmetyki. Otwórzcie zeszyty, porobimy ćwiczenia.
- Cisza, ja tu rządzę! - Paskudna pluskwo!
Spokój, mówię! Do kąta!
Możesz sobie zjeść tę swoją książkę!
-Ale ja mam okulary! - To też je zjesz!
- Musimy odzyskać ruletkę! - Ale jak?
ŚMIERĆ NAU....
Śmierć nauczycielom??
- Miało być nausznikom! - A ja jestem królową Anglii. Wytłumaczysz się dyrektorowi!
Rzadko miałem do czynienia z taką prowokacją.
Martwi mnie twoje zachowanie, młodzeńcze. Co pan sugeruje?
Powinien przepisać 300 razy" "Nie będę wypisywać skandalicznych rzeczy na budynku szkoły, miejscu zapewniającym wychowanie i edukację w imię dobra naszej Republiki".
Wystarczy jak przepisze do słowa "budynku szkoły".
Nie wyjdziesz stąd, dopóki nie zobaczę, że przepisałeś. Zrozumiano?
Zagram, jeśli to wam sprawi przyjemność. Ile trzeba obstawić?
10 franków!
Na jaką cyfrę postawić?
Jaką Pani chce, może czwórka?
Niech będzie.
Wygrałam!
Tylko tyle przez godzinę ?
No gdzie ona jest?
Kochanie, pomóż mi z tym.
To ja potrzebuję pomocy! No gdzie ona jest, do diabła !
- Uspokój się kochanie... - Jak mam być spokojna, oni zaraz będą, a gosposia nie przyszła!
Przyszła !
Niech pani to wyrzuci!
- Co to jest? - Homar w majonezie.
To nie dla małych chłopców, tylko dla dorosłych. Ty dostaniesz pyszne rawioli w sosie.
Wolę homara.
Mikołaj, wystarczy!
Gdzie znów poszła ta niezdara?
Dobry wieczór panu.
Witam panią.
Nie ma mojej żony?
Wysłałem ją wcześniej, bo parkowałem. No i się zgubiła.
Pani Moucheboume. Strasznie mi głupio...
Proszę tędy...
Mikołaj, idź się przywitać.
Dobry wieczór.
To ten słynny Mikołajek!
Podobał ci się bąk?
Tak, ale tata nie pozwala mi się nim bawić, bo pękają mu uszy.
Następnym razem kupię ci coś innego.
Co byś chciał?
Jeśli dałby mi Pan mi 500 franków, byłoby super.
A co byś zrobił z tymi pieniędzmi?
Mogę Panu powiedzieć, ale na ucho.
To dla gangstera za porwanie mojego braciszka, żeby rodzice mnie nie porzucili.
Wierz mi Mikołaj, jeśli chce się zarobić, trzeba bardzo ciężko pracować.
-Kiedyś mi za to podziękujesz. - Jak pan mi da 500 franków, podziękuję od razu.
Wracaj do kuchni!
To tylko dziecko.
Przywitałem się.
Teraz jedz.
Lubi pani literaturę skandynawską?
Osobiście mam słabość do poezji skaldycznej XIII wieku.
To zastosowanie poezji skaldycznej jako złożenie hołdu władcy, czyli dbałość o formę i stylistykę ...
To naprawdę niesamowicie interesujące...
Mam szczególną słabość do Snorsri Stureffle...
Snorki Sneurofle...
Snor... Snorrk...
A propo's, czy wiedziała pani, że słowo "barok" pochodzi z Portugalii?
Od miasta Barocco, znanego z ostryg oraz Lully ...
od której pochodzi nazwa czekolady ...
Lully .... Czekolada...
A może przejdziemy do stołu?
Uprzedzam, że będzie po domowemu.
Tym lepiej. Mam dosyć tych wszystkich homarów z majonezem u znajomych.
Przepraszam na sekundę.
Może będziemy śpiewać na ulicy?
Albo coś sprzedawać?
Trzeba znaleźć sposób na szybki zarobek.
Mój tata mi opowiadał, jak stał się bogaty.
Pewnego dnia znalazł jabłko i sprzedał je za 1 franka.
Potem za franka kupił dwa jabłka i sprzedał je za 2 franki.
- A potem? - Potem odziedziczył majątek po zmarłym wujku.
A potem?
Chłopaki! Wróciła nasza pani!
WITAMY PANA MINISTRA
Jest!
Chcę, żebyście byli wzorowi. Jak tylko się zaczniecie śmiać, będzie kara! Zrozumiano?
Świetnie.
Siadajcie dzieciaczki.
I jak wam mija ten rok szkolny?
Te dzieci potrzebują trochę rozrywki...
Mam dla was zagadkę.
Co to jest? Żółte, malutkie i robi chrup chrup?
Kurczaczek jedzący chipsy.
No dobrze... A co przerabialiście w tym roku?
Rzeki.
To kogoś zapytam...
Oczywiście, wstań Ananiasz...
Nie...Nie ty...
Ty tam.
Jak się nazywasz?
Kleofas, proszę pana.
Powiedz mi, jaka rzeka przepływa przez Paryż?
No słucham, rzeka przepływająca przez Paryż?
Sekwana?
Brawo, Kleofas!
- To było aż takie trudne? - Tak.
-Jak przyspieszyć negocjacje ? - Musimy pozostać przy swoim.
-A jaki okres gwarancji? - Minimum 10 dni.
Proszę mnie informować na bieżąco.
To ja. Czy pan Moucheboume mówił coś na temat kolacji?
Wiem, jak zarobimy pieniądze. Spójrz!
Chłopaki! Chcecie stać się niepokonani?
-O czym mówisz? - Przyjdźcie do kwatery, to zrozumiecie.
No i co?
Wynaleźliśmy magiczną formułę.
Wypijesz to i jesteś siłaczem.
- Kosztuje 5 franków. -A jak udowodnicie, że to działa?
Ty. Podejdź tu.
-Nie starczy. - Już się robi.
530 franków.
Nicponie! Co zrobiliście mojemu synkowi?
Dorwę was!
Halo?
- Mamy pieniądze, żeby go zabrać. -To gdzie jest samochód?
Oddzwonię.
Teraz chce samochód!
Jaki smak, paniczu?
Słucham?
Czekoladowo -truskawkowy.
Trzeba go uruchomić.
Że co?
Nie wiem jak.
Trzeba przekręcić kluczyk.
Wziął go ze sobą!
Trzeba połączyć kabelki, widziałem w filmie.
Jazda w mieście zaliczona,
teraz czas na parkowanie.
Za nim.
Proszę jechać za nim!
Odebrać mu prawo jazdy!
Odsuńcie się!
Niech pani go wyprzedzi!
Potrzebuję zaufania tej firmy.
Nie jestem nieśmiertelny. Ktoś mnie kiedyś zastąpi.
Uwaga!!!
A niech to.
Na szczęście był pan na miejscu.
Powiedz kolego, co sądzisz o tej ofercie?
Powinniśmy ją zaakceptować.
Racja. Przejmujesz to.
A pan niech się zamknie. Brawo!
No to.... parkowanie zaliczone.
Dziękuję...
To nigdy nie zadziała!
- No i co teraz? - Nie wiem!
Skąd się tu wzięliśmy?
Proszę z Francis Leborgne.
Poczekam.
Spójrzcie, to Joachim!
Cześć chłopaki!
-Nie zaginąłeś? - Nie, miałem ospę.
Spójrzcie, to mój braciszek. Słodki, nie ?
Nie dotykaj! Przeniesiesz zarazki, dziecko jest delikatne.
Słyszeliście? Powiedział moje imię.
- Myślałem, że go nie lubisz. -To było kiedyś.
Jak to?
Bo zrozumiałem, że to fajna rzecz być starszym bratem.
Będę go mógł nauczyć mnóstwo rzeczy, na przykład grania w piłkę.
A rodzice będą mnie stawiać za przykład.
Będą mu opowiadać, że ja w jego wieku już wszystko umiałem. A on będzie mnie podziwiał.
No i będę mu we wszystkim rozkazywał.
To na razie.
Halo?
Już nigdy nie chcę prowadzić auta.
Nigdy więcej!
Mamo! Tato! Ale się cieszę!
-A z czego? - Że będę miał braciszka!
Jakiego braciszka?
Mojego braciszka. Dziecko, które urodzi mama.
Ależ nie będziesz miał brata. Co ci wpadło do głowy?
Chciałem braciszka. To wspaniałe mieć brata.
Dlaczego nie chcecie mi zrobić braciszka?
Bo wy nigdy nie chcecie mi sprawić przyjemności.
Po kolacji rodzice nie przestawali się śmiać w sypialni.
I pewnego dnia po powrocie ze szkoły...
mieli dla mnie dobrą wiadomość.
Bardzo długo czekaliśmy na dziecko. Nie wiem ile dni, ale to było dłużej, niż czekanie na Gwiazdkę.
Pojutrze?
Dłużej.
Życie wróciło do normy.
Gotfrydowi dostało się od taty za samochód.
Teraz przychodzi do szkoły na piechotę.
Jadwinia zaprosiła mnie na swoje urodziny.
Pasuje ci czwartek ?
W czwartek jestem zajęty, ale może jakoś się wyrwę.
A raczej powiedziałem...
Mieliśmy też nowego sąsiada.
Wciąż się kłocili z tatą.
A ja nadal czekałem.
-To jutro? - Nie, ale niebawem.
Nie mogłem się doczekać, jak będę uczył braciszka mnóstwo rzeczy.
Aż pewnego ranka pojechaliśmy do szpitala.
I w końcu pojawił się mój braciszek.
To dziewczynka.
Co?!
Kopnij.
Popatrz !
Ależ jest słodka! Prawdziwy aniołek!
Podobna do tatusia.
Ależ to wykapana mama!
Podoba ci się siostrzyczka?
Na razie niezbyt. Poczekamy, aż będzie dokończona, bo brakuje jej jeszcze zębów i włosów.
Ale jest słodka.
Słodka? Jest czerwona i pomarszczona! Wygląda jak marynowana papryka.
Ma wielkie, tępe oczy i cały czas się ślini.
Wszyscy myślą, że się uśmiecha, ale to nieporozumienie, ona umie się tylko ślinić.
Chciałem braciszka, ale mama wzięła to coś ze szpitala. I nie rozumiem, dlaczego.
W dodatku widziałem ją nagą i wygląda, jakby miała dwie pupy.
Jakbym wiedział, to poprosiłbym o psa.
To dziwne....
ale już wiedziałem, co napiszę w wypracowaniu.
KIM ZOSTANIESZ W PRZYSZŁOŚCI?
Bo teraz już wiem.
W przyszłości chcę sprawiać, żeby ludzie się śmiali.
Spójrzcie na mnie!